A segunda maior economía do mundo leva xa cinco anos inmersa nunha crise inmobiliaria que afecta a familias, promotoras e ao propio Goberno chinés. A orixe do problema está na sobreoferta xerada pola venda sobre plano, que chegou a representar máis do 90% das operacións e permitiu ás promotoras endebedarse sen control. Actualmente, o país acumula centos de millóns de metros cadrados de vivendas rematadas sen vender e obras paralizadas, mentres a débeda residencial supera o 145% da renda per cápita e a morosidade hipotecaria está en máximos.

As medidas do Goberno, como destinar 42.000 millóns de yuanes á compra de vivendas baleiras, resultaron insuficientes. Segundo UBS, a estabilización do mercado non chegará antes de 2026, xa que as vendas de obra nova caeron máis dun 20% e os prezos levan máis de dous anos de descensos. A liquidación de Evergrande, símbolo do boom e do posterior colapso, puxo en evidencia a fraxilidade dun modelo baseado na especulación. O futuro do sector dependerá dunha reforma profunda tanto no acceso á vivenda asequible como no sistema de financiamento, mentres persiste a incerteza sobre o impacto global desta crise.