España conta con solo urbanizable vacante con capacidade para construír arredor de 6,7 millóns de vivendas, segundo datos do Ministerio de Vivenda baseados no planeamento vixente e na análise por satélite. Moitos destes terreos son herdanza da expansión urbanística posterior á Lei do Solo de 1998 e quedaron paralizados tras o estalido da burbulla inmobiliaria de 2008. A pesar dun déficit estimado dunhas 700.000 vivendas, a construción anual mantense en cifras reducidas, o que evidencia unha contradición entre a falta de oferta e a abundancia de solo dispoñible.

O economista Ignacio Ezquiaga explica que estes solos están maioritariamente en mans de concellos, da Sareb e de fondos oportunistas, e que unha parte relevante se concentra en grandes áreas metropolitanas con forte demanda residencial. A falta de investimento en urbanización, a escaseza de demanda solvente e a retención especulativa manteñen bloqueado o desenvolvemento. Casos como o de Cartaxena, onde se activaron expropiacións de solares abandonados, amosan posibles solucións, e sinalan aos concellos como actores clave para desbloquear o mercado da vivenda.