O acceso á vivenda en España afronta cada vez maiores dificultades, derivadas de múltiples factores como a baixa renda dispoñible e o escaso aforro dos fogares, xunto cunha oferta insuficiente que non é capaz de satisfacer a alta demanda. Estes elementos, combinados, resultan en prezos medios dos inmobles por enriba das posibilidades económicas das familias. O Banco Central Europeo (BCE) estima que, en marzo deste ano, os inmobles residenciais en España presentaban unha sobrevaloración entre o 3% e o 16%, cunha media do 10%. Este valor sitúase no nivel máis elevado en case 14 anos, dende o último trimestre de 2010.

A maior sobrevaloración histórica da vivenda en España rexistrouse no terceiro trimestre de 2007, durante o pico da burbulla inmobiliaria, cando alcanzou un 33,3% de media. A partir do estalido da burbulla, os prezos iniciaron unha caída acelerada. Esta baixada levou a unha infravaloración da vivenda dende o último trimestre de 2011 ata o segundo trimestre de 2019, un período de case oito anos no que as vivendas valían menos do que as familias podían asumir economicamente. O nivel de infravaloración máis baixo foi do 18%, acadado en xuño de 2013, no punto máis crítico da crise financeira e da débeda pública en España.

Dende entón, a vivenda en España experimentou unha recuperación constante nos prezos, deixando atrás a infravaloración a comezos de 2019. Actualmente, a sobrevaloración alcanza un máximo de 14 anos, cun incremento do 10% que superou por primeira vez, no primeiro trimestre, a media da zona euro, situada no 9,5%. Na unión monetaria, a sobrevaloración media chegou ao 16% a mediados de 2022, aínda que dende entón se foi moderando. En España, pola contra, os prezos manteñen unha tendencia alcista sen apenas cambios durante máis dunha década.

Fonte.- El Periodico de España